1 week

onze kleine artur is sinds gisteren 1 week oud. toen ik wist dat je voor de geboorte van je kind 10 vaderschapsverlof kreeg, dacht ik “jipie, 10 dagen vakantie”. waarschuwingen als “de eerste weken zijn vermoeiend” lachte ik weg. ik heb het onderschat, ik geef het toe. maar ookal zijn we moe, het is het allemaal waard.

vreemd toch dat je van de mensen waar je het niet van verwacht meteen een dikke proficiat krijgt en van mensen van wie je het meteen had verwacht geen reaktie, geen kaartje, telefoontje,smsje, mailtje… het doet me plezier een reaktie te krijgen van mensen die je al een hele tijd niet meer gezien hebt of van mensen die je in sé van haar noch pluim echt kent.
het krijgen van een kind maakt je ongewild emotioneel. vandaag was ik bvb intens gelukkig dat ik pampers categorie 1 gevonden had, in de dichtsbijzende warenhuizen waren ze ofwel uitverkocht ofwel gewoon niet opgenomen in het gamma.
je merkt dat je begint te letten op dingen waar je anders geen aandacht aan schonk. kwa veiligheid. kwa “wat heeft onze artur eraan ?” er is wel degelijk een verschil in de leefwereld van Mensen Met Kinderen en Mensen Zonder Kinderen.