klassiek en jazz

vorig weekend had ik een cd samengesteld voor in de wagen. stubru is goed voor peter vdv en misschien nog thomas, maar soms kan het even teveel zijn. als ik terug naar huis rijd, wil ik rust. dus heb ik nu een cd samengesteld met instrumentals, redelijk wat oldies, easy jazzy listening en ook klassieke muziek. ik weet niet veel van deze muzieksoort maar mijn lievelingstuk is ongetwijfeld met stip op nummer 1: ADAGIO (in G minor for strings and organ) van Tomaso Albinoni. Dat is echtig waar zo’n intriest nummer dat ik er rustig van wordt. Tijdens de rit, brengt de muziek mij steeds bij mijn middelbare school of beter bij de Muziekleraar. ik kan me bijgod zijn naam niet meer herinneren, maar ik zie ‘m nog zo voor me: blond, licht kalend, smal moestachke, blazer en zijn bottekes, want hij had zowat de afmetingen van Zijne Purpere Hoogheid. Er waren weinigen in de klas die de man konden apprecieren, in het eerste en tweede jaar kon hij flink streng uit de hoek komen. maar als hij het over klassieke muziek had, man man, wat een enthousiasme. zo filmisch, zo passioneel ! bij de Morgenstimmung – Peer Gynt Suite Nr. 1 suite: “en hier hoort ge daar de vogelkes ontwaken – hoort ge die violen ? “… ik heb de beste man later nog eens terug gezien, buiten school, terwijl hij ging optreden met zijn balorkest, waar toevallig ook een ver familielid in speelde. een zeer joviaal man. terwijl iedereen daar bang voor was in de klas.
er zijn zo een paar leerkrachten die indruk op me hebben gemaakt en dat waren steeds de “strengere” leerkrachten. ik zeg 20 jaar na datum bvb nog steeds in bepaalde gevallen “ik ben in een bui van totale waanzin”, een uitspraak van de lerares chemie. ook weer een harde tante die ongelofelijk grappig kon zijn zonder dat iemand het doorhad. die periode kregen we ook Kunstgeschiedenis/Plastische Opvoeding van weerom een strenge leraar. Iedereen vond dat een verschrikking, ik niet. misschien had het te maken met dat ik, zonder stoefen, aardig kon tekenen, de man heeft nooit een verkeerd woord gezegd tegen mij. Als eindproef liet hij ons een modern nummer (popmuziek bvb) zoeken waar in Jazz vermengd zat, volledig geargumenteerd waarom enzo . vond ik de leukste opdracht ooit. iets later werd de acid-jazz een hype. doken er jazz samples op in de hiphop. ontdekte ik de breakbeat.
soms zou ik die leraars nog eens willen terug zien; gewoon om hen te zeggen van “dank u dat u mij dat leerde kennen”. hoe melig is dat ?